Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Συνέντευξη με τους Selefice

Οι Selefice είναι μια metal μπάντα η οποία σε λίγες μέρες (Σάββατο 28 Απριλίου, Crow Club) επιστρέφει ξανά στη σκηνή έπειτα από 24 χρόνια.

Η πρώτη φάση τους έτρεξε στις αρχές των '90s, οπότε και κυκλοφόρησε το μοναδικό μέχρι στιγμής άλμπουμ τους, Where Is The Heaven. Διαλύθηκαν μάλλον άδοξα, όμως πρόσφατα, τα ιδρυτικά μέλη Μίλτος Τζαλαγιάννης (κιθάρα/φωνή) και Πέτρος Μιχόπουλος (κιθάρα), παρακινημένοι και από τον υπόγειο μύθο που χτίστηκε με τα χρόνια γύρω από το όνομα των Selefice, θέλησαν να επαναφέρουν στη ζωή το παλιό τους γκρουπ. Και το κατάφεραν, με τη συνδρομή του Μάνου Μιχαηλίδη (μπάσο) και του Βαγγέλη Βαφία (τύμπανα) -αμφότεροι μέλη των Necromancy.

Την ιστορία των Selefice είχα την τύχη να την ακούσω, τότε που ακόμα η επανασύνδεσή τους ήταν απλώς μια σκέψη, από τα χείλη του Μιχόπουλου, πίνοντας μπύρες κάπου στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Με τον Πέτρο είμαστε, άλλωστε, φίλοι, έχουμε κάνει πολλές κουβέντες κι έχουμε μοιραστεί και τη σκηνή πριν κάποια χρόνια. Ήταν χαρά και τιμή μου, λοιπόν, που είχα την ευκαιρία να του πάρω την πρώτη μεγάλη συνέντευξη για την επιστροφή των Selefice που δημοσιεύεται στον ελληνικό Τύπο -στο Avopolis, φυσικά.

Διαβάστε την εδώ.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Η μαύρη τρύπα στο ιλουστρασιόν τοπίο της Σαντορίνης

Στις 22 Οκτωβρίου 2017, ο Ηλίας Κασιδιάρης βρέθηκε στη Σαντορίνη για την παρουσίαση ενός βιβλίου του. Διόλου τυχαία, μία εβδομάδα αργότερα, στις 28 Οκτωβρίου, είχαμε τα γνωστά επεισόδια στο χωριό Εμπορείο: η παρέλαση ακυρώθηκε, έπειτα από "παρέμβαση" Χρυσαυγιτών και κατοίκων του χωριού, επειδή η σημαιοφόρος του Γυμνασίου ήταν Αλβανικής καταγωγής. Η ΧΑ ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τα γεγονότα.

Κι αν τότε θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Δήμος Σαντορίνης και το τοπικό αστυνομικό τμήμα αιφνιδιάστηκαν, 5 μήνες μετά αυτή η δικαιολογία δεν υπάρχει. Κι όμως, το πρωί της 25ης Μαρτίου 2018 συνέβησαν και πάλι έκτροπα στο Εμπορείο.

Γνωρίζοντας όσα είχαν συμβεί εις βάρος της μαθήτριας, αλλά και των συναδέλφων καθηγητών, τον Οκτώβρη, πολλοί συνάδελφοι από διάφορα σχολεία του νησιού, καθώς και μέλη του Δ.Σ. της Ε.Λ.Μ.Ε. Θήρας, αποφασίσαμε να είμαστε δίπλα στους συναδέλφους του Γυμνασίου Εμπορείου.

Φτάνοντας έξω από το σχολείο εκείνο το πρωί, στις 9:35, αντικρύσαμε την απίστευτη εικόνα της οξυγονοκολλημένης εξωτερικής πόρτας του σχολείου (αλλά και των άλλων θυρών πρόσβασης) και των λαδιών που είχαν χυθεί ακριβώς μπροστά της. Ο στόχος προφανής: να μην μπορέσει η σημαία να βγει από το σχολείο και άρα να μην παρελάσει η συγκεκριμένη μαθήτρια ως σημαιοφόρος του σχολείου της. Σημειωτέον, η συγκεκριμένη μαθήτρια είναι άλλη από τη σημαιοφόρο της 28ης Οκτωβρίου: οι τρεις πρώτες σε βαθμολογία μαθήτριες του σχολείου είναι όλες αλβανικής καταγωγής.

Λίγο αργότερα έφτασαν στο σημείο ο αντιδήμαρχος του Δήμου Θήρας κ. Μάρκος Καφούρος και ελάχιστοι -τρεις ή τέσσερις- αστυνομικοί. Επίσης, εμφανίστηκε μια ομάδα ενηλίκων και κάποιων ανηλίκων, κατοίκων του χωριού -πρόσωπα γνωστά από τα προηγούμενα επεισόδια, αλλά χωρίς τις μπλούζες της ΧΑ αυτή τη φορά. Άρχισαν διάφορες συζητήσεις, ο χρόνος περνούσε. Εκεί υπήρξε η πρώτη απόπειρα εκφοβισμού: κάποιοι από την εν λόγω ομάδα κινήθηκαν απειλητικά και με φωνές εναντίον συναδέλφων που τραβούσαν φωτογραφίες με τα κινητά τους τηλέφωνα. Έπειτα από λίγο αποχώρησαν, αφού, όμως, πήραν μαζί τους όλους τους μαθητές που βρίσκονταν εκεί για να παρελάσουν. Πίσω έμεινε μόνο η σημαιοφόρος και κάποιοι από τους παραστάτες.

Συγκλήθηκε επί τόπου μια σύσκεψη των διδασκόντων καθηγητών του Γυμνασίου, παρουσία του αντιδημάρχου. Κατέληξαν ότι δεν θα μπουν στη διαδικασία να ανοίξουν την πόρτα και ότι θα οδεύσουν προς την πλατεία του χωριού, για τον εκκλησιασμό, κι έπειτα θα λήξει το θέμα εκεί. Είδα μία συνάδελφο να απομακρύνεται από τη σύσκεψη κλαίγοντας, λέγοντας ότι νιώθει εξευτελισμένη. Εκείνη τη στιγμή πήρα μιαν απόφαση: πλησίασα τον αντιδήμαρχο και μπροστά σε όσους καθηγητές ήταν ακόμα γύρω του, του είπα περίπου αυτά: "Αυτή τη στιγμή, η πολιτειακή και αστυνομική ηγεσία του νησιού υποτάσσεται στις απειλές 30 ανθρώπων. Είμαι δημοσιογράφος από την Αθήνα και αυτά είμαι αναγκασμένος να τα γράψω".

Δεν ξέρω αν έπαιξε ρόλο αυτό που είπα, πάντως τελικά περιμέναμε ώσπου να έρθει η Πυροσβεστική -η οποία υποτίθεται ότι είχε κληθεί από ώρα αλλά έφτασε με μεγάλη καθυστέρηση, στις 10:40- και να σπάσει το λουκέτο. Η σημαιοφόρος αποδείχθηκε γενναία και δέχτηκε να σηκώσει τη σημαία και να παραστεί στην απονομή στεφάνων στο μνημείο της πλατείας. Οι συνάδελφοι περιβάλαμε τη σημαία και κινηθήκαμε προς την πλατεία. Μόλις ξεπροβάλαμε εκεί, οι κάτοικοι του χωριού χειροκρότησανν αυθορμήτως. Η γνωστή ομάδα ξεκίνησε τότε γιουχαΐσματα και εκτόξευσε απειλές προς τη Διευθύντρια του σχολείου. Αγνοώντας τους, φτάσαμε στο μνημείο, όπου αναμείναμε τον παπά της ενορίας -τον παπά που είχε προετοιμάσει το κλίμα την προηγούμενη φορά, με ένα κύρηγμα μίσους περί "εσωτερικού εχθρού". Όσο βρισκόμασταν εκεί, δύο κυρίες του Συλλόγου Γονέων του σχολείου δεν σταμάτησαν να φωνάζουν, κατηγορώντας μας ότι πήγαμε και τους ανακατώσαμε.

Ο παπάς βγαίνει, ψέλνει τα απαραίτητα, γίνεται η κατάθεση στεφάνων. Καθ' όλη τη διάρκεια, η γνωστή ομάδα παραμένει απέναντι, συζητώντας συνεχώς με τους αστυνομικούς. Όταν τελειώνει η όλη τελετή, επιστρέφουμε προς το σχολείο, αφού η "συμφωνία" που είχε γίνει ήταν να μην παρελάσει η σημαία του σχολείου, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Οι μαθητές του σχολείου παρέλασαν τελικά πίσω από τη σημαία του Πολιτιστικού Συλλόγου.

Καθώς κατηφορίζουμε προς το σχολείο, ένας συνάδελφος, ο οποίος δυσκολευόταν να συγκρατηθεί όλο το πρωί, απευθύνεται σε έντονο ύφος σε έναν αστυνομικό, διαμαρτυρόμενος για την όντως γλυκανάλατη στάση της αστυνομίας στον χώρο. Τον ακούν από την ομάδα των "διαμαρτυρόμενων" και θεωρούν ότι απευθύνεται σε εκείνους. Είμαι ακριβώς πίσω του εκείνη τη στιγμή. Δύο από αυτούς κινούνται γρήγορα εναντίον του, φωνάζοντας και βρίζοντάς τον. Προσπαθώ να τους συγκρατήσω, όμως γρήγορα έρχονται κι άλλοι -ακόμα δεν τους έχουν πάρει χαμπάρι. Πολύ γρήγορα βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από 15 (ίσως και περισσότερα) άτομα, τα οποία έχουν στριμώξει τον καθηγητή στο πλάι ενός αυτοκινήτου. Οι περισσότεροι, ξέροντας ότι ήδη έχουν "μαρκαριστεί" από τα γεγονότα της 28ης, κυρίως τον απειλούν και τον βρίζουν, υπάρχουν όμως δύο που θέλουν να τον χτυπήσουν. Ένας τον αρπάζει από τον λαιμό. Τελικά επεμβαίνουν οι ψυχραιμότεροι: ένας μαθητής μας από το ΕΠΑ.Λ., μέλος της ομάδας, αρπάζει έναν και τον απομακρύνει σηκωτό, οι αστυνομικοί μπαίνουν στη μέση, ένας από τους γεροντότερους της ομάδας προσπαθεί να τους μαζέψει. Βλέπω τον πανικό στο βλέμμα του -ξέρει πολύ καλά ότι με την παραμικρή μήνυση θα έχουν τεράστιο πρόβλημα. Τον καθησυχάζω ότι όλοι έκαναν πίσω.

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι όσα συνέβησαν ήταν αναπάντεχα: με βάση τις πιέσεις και απειλές που δέχονταν η διευθύντρια και οι καθηγητές του Γυμνασίου Εμπορίου τον προηγούμενο καιρό, ίσως και να ήταν λίγα αυτά που είδαμε εκείνη τη μέρα. Όσα καταγγέλλει ο Σύλλογος Διδασκόντων (εδώ) θεωρώ ότι δίνουν μια μυρωδιά μόνο του κλίματος που επικρατεί στο χωριό.

Τις μέρες που ακολούθησαν το συμβάν είχα την ευκαιρία να συζητήσω με κάποιους από τους μαθητές που στις 25/3 στέκονταν πλάι στην ομάδα των ταραξιών. Έγινε σαφές ότι τα παιδιά έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου με τη ρητορεία περί "αίματος και τιμής" της ΧΑ, μεγαλώνοντας σε ένα κλίμα σκοταδισμού. Αδυνατούν να σκεφτούν πολλές φορές, κάτι που είχα διαπιστώσει και σε συζητήσεις κατά τις ώρες των μαθημάτων: δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μου είπε ένας μαθητής όταν συζητούσαμε για την καταστροφή του περιβάλλοντος, ότι "για όλα φταίνε οι επιστήμονες". Αυτά τα παιδιά είναι, βέβαια, πολύ εύκολο να τα "ψαρέψεις" και να καταλάβεις ότι ξέρουν πολύ καλά εκείνους που έκαναν τις δολιοφθορές στις πόρτες του Γυμνασίου, ότι Δήμος και Αστυνομία θεωρούνται "δικοί" τους κι ότι "δεν πρόκειται να μας κάνουν τίποτα". Ένας, μάλιστα, κοκορευόταν ότι μετά τα συμβάντα έπινε καφέ στο γραφείο του Διοικητή της Αστυνομίας. Όσο για τη διαμαρτυρία τους ότι κακώς τους αποκαλούν Χρυσαυγίτες, οι φωτογραφίες τους πλάι στον Κασιδιάρη, χωρίς αλλοιωμένα πρόσωπα, που μοστράρει στην επίσημη ιστοσελίδα του το εν λόγω κόμμα, όχι μόνο τους διαψεύδει, αλλά λέει πολλά και για τον τρόπο που τους εκμεταλλεύεται η ΧΑ, η οποία κάνει κρα για να δείχνει ότι έχει "νεολαίους".

Είναι προφανείς, λοιπόν, οι ευθύνες των τοπικών αρχών, για το ότι για μια ακόμα φορά παραβιάστηκε η νομιμότητα. Φυσικά υπάρχουν ευθύνες και μεγάλου μέρους της κοινωνίας του νησιού, το οποίο μοιάζει να τελεί εν υπνώσει, αποκοιμισμένο από τους πακτωλούς χρήματος που ρέουν προς το μέρος του μέσω του τουρισμού.

Οι ευθύνες, φυσικά, φτάνουν πολύ πιο πάνω, στους βουλευτές Κυκλάδων (οι οποίοι είχαν ενημερωθεί αλλά δεν εμφανίστηκαν), στα Υπουργεία Παιδείας και Δημόσιας Τάξης, μέχρι και την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, καθώς ήταν ευρέως γνωστά τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Και ατυχείς ανακοινώσεις (εδώ) κατόπιν εορτής μόνο γέλωτα προκαλούν.

Είναι υπόλογοι, εν ολίγοις, όλοι οι κατέχοντες εξουσία για την υπόθεση αυτή. Πρώτον, επειδή δεν φροντίζουν να τηρείται η νομιμότητα και να προστατεύεται το έργο, η ψυχική ισορροπία και η σωματική ακεραιότητα παιδιών, εκπαιδευτικών και πολιτών, αλλά και η δημόσια περιουσία. Δεύτερον, γιατί επιτρέπουν σε μια μικρή μειοψηφία κατοίκων, οι οποίοι άγονται και φέρονται από τη ΧΑ, να αμαυρώνουν την εικόνα του μεγαλύτερου χωριού της Σαντορίνης, αλλά και τη συνολικότερη εικόνα του νησιού, που τόσο διαφημίζεται ως ταξιδιωτικός προορισμός. Και τρίτον, επειδή επιτρέπουν να διαιωνίζεται μια κατάσταση που οδηγεί τα νέα παιδιά κατευθείαν μέσα στη μαύρη τρύπα της άγνοιας και του μίσους, καθιστώντας τα υποχείρια των παιχνιδιών της σκοτεινότερης κάστας που γνώρισε η σύγχρονη Ελλάδα.

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Παναγιώτης Κελάνδριας: Τα νέα παιδιά είναι κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψεις

Ο Παναγιώτης Κελάνδριας είναι ένας δημιουργός που από το 2011, οπότε και κυκλοφόρησε, μέσα από το σχήμα Μικρόκοσμοι, την πρώτη του δουλειά, Κάθε Μέρα Όπως Πάντα, κινείται με διακριτικότητα στον χώρο της δισκογραφίας αλλά και των ζωντανών εμφανίσεων. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει ακόμη δύο εργασίες (Αγγελοστάλσημο (2014), Via Negativa (2017)), συνεργαζόμενος συχνά με νέους ερμηνευτές και στιχουργούς.

Την Παρασκευή 30 Μαρτίου, ο Κελάνδριας θα πραγματοποιήσει μία από τις σπάνιες εμφανίσεις του, στον Πολυχώρο Αίτιον (Τζιραίων 8-10, Ακρόπολη, Αθήνα). Με αυτή την αφορμή, έκανα μαζί του μια ειλικρινή και ενδιαφέρουσα κουβέντα, η οποία, μάλιστα, είναι χαρά μου που αποτελεί την πρώτη που έγινε αποκλειστικά για τούτο το μπλογκ.

Ξεκινώ από την αφορμή για αυτήν την κουβέντα μας, την εμφάνισή σας, δηλαδή, στον Πολυχώρο Αίτιον, την Παρασκευή 30 Μαρτίου. Με ποιους συνεργάτες θα βρεθείτε εκεί και τι θα παρουσιάσετε; Τι δηλώνει ο τίτλος «Χθες, σήμερα, αύριο...»;

Θα βρεθώ για μια ακόμα φορά με τις αγαπημένες Αρετή Κοκκίνου και Θέλμα Καραγιάννη, όπου η Αρετή θα παίξει κιθάρα και μαντολίνο και η Θέλμα θα ερμηνεύσει όπως μόνο αυτή ξέρει και θ’ αναλάβει και τα κρουστά. Θα παρουσιάσουμε τραγούδια απ’ όλη την πορεία μου μέχρι σήμερα, καθώς και νέο, ακυκλοφόρητο υλικό, κάποια τραγούδια μάλιστα σε... διαπλανητική πρώτη (γέλια). Αυτό δηλώνει και ο τίτλος άλλωστε: τραγούδια από προηγούμενες δουλειές, από τον δίσκο που τρέχει σήμερα και από τη δισκογραφία που έρχεται.

Οι ζωντανές εμφανίσεις σας είναι μάλλον αραιές. Είναι κάτι τέτοιο επιλογή σας ή απλώς μια αναγκαστική κατάσταση;

Περισσότερο αναγκαστική κατάσταση θα έλεγα. Το γεγονός ότι μένω μόνιμα στην Κέρκυρα λόγω της δουλειάς μου δεν μου επιτρέπει να εμφανίζομαι όσο θα ήθελα. Κάνω και κάποιες εμφανίσεις στο νησί, ελάχιστες όμως, το κοινό δεν είναι πολύ. Θεωρητικά θα μπορούσα να εμφανίζομαι συχνότερα στην Αθήνα και αλλού, αλλά οι μετακινήσεις από την Κέρκυρα δεν είναι πάντα εύκολες και θα έπρεπε επίσης να έχω μουσικούς σε αναμονή στην Αθήνα για να προβάρουμε όποτε θα μπορούσα. Αυτό καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να γίνει.

Προτιμάτε την επαφή με τον κόσμο μέσα από τις συναυλίες ή τη μοναχικότητα που κρύβει η δουλειά στο στούντιο; Τι είναι πιο κοντά στην ιδιοσυγκρασία σας;

Αγαπάω και τα δύο. Απλώς πρόκειται για δύο διαφορετικές καταστάσεις. Η επαφή με τον κόσμο, βέβαια, είναι κάτι το ανεπανάληπτο κι εκεί καταλαβαίνεις περισσότερο από οπουδήποτε αλλού την πραγματική αξία της δουλειάς σου. Το στούντιο, πάλι, έχει τη δική του γοητεία, αλλά αφορά μόνο ανθρώπους της δουλειάς και, αν και κατ’ εξοχήν δημιουργική διαδικασία και με πολύ λιγότερη αγωνία από μια συναυλία, ορισμένες φορές με κουράζει περισσότερο.

Μας συστηθήκατε δισκογραφικά μέσω ενός άλμπουμ με το συγκρότημα Μικρόκοσμοι. Ο τρόπος που συνεχίσατε ήρθε σε μεγάλη αντίθεση με εκείνο το ξεκίνημα: πλέον ακολουθείτε πιο «παραδοσιακά» μονοπάτια και προτιμάτε στίχους άλλων, όχι τους δικούς σας. Για ποιους λόγους συνέβη αυτό; Υπάρχει περίπτωση να σας δούμε να αλλάζετε ξανά ρότα;

Συνέχισα όπως συνέχισα για δύο λόγους. Ο ένας ήταν ότι διαλύθηκαν οι Μικρόκοσμοι και, ενώ στην αρχή είχα σκεφτεί να συνεχίσω με άλλα μέλη, αποδείχθηκε ότι ήταν μάλλον αδύνατο, με δεδομένη την προσφορά μουσικών που ν’ αγαπούν αυτό το μουσικό είδος στην Κέρκυρα. Ο άλλος λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι θέλω να δοκιμάζω διαφορετικά πράγματα. Θα μπορούσα να συνεχίσω με ανάλογες μουσικές φόρμες, ήθελα, όμως, να δω και άλλες δυνατότητες. Όσο για τους στίχους, ήθελα να δοκιμάσω την εμπειρία της τραγουδοποιίας πάνω σε λόγια άλλων ανθρώπων, να δω πώς είναι να ξεκλειδώνεις σκέψεις και συναισθήματα που δεν είναι δικά σου, στην αρχή τουλάχιστον. Πως θα με δείτε ν’ αλλάζω ρότα είναι μάλλον βέβαιο, έχω πολλά τραγούδια σε δικούς μου στίχους και ορισμένα από αυτά θα τα δισκογραφήσω κάποια στιγμή και έχω σκεφτεί ήδη και κάποιες αλλιώτικες μουσικές φόρμες.

Με το EP Αγγελοστάλσημο και το άλμπουμ Via Negativa συνεχίζετε την προσωπική σας πορεία, επιμένοντας σε «χειροπιαστές» εκδόσεις. Ποια είναι τα συμπεράσματά σας: μπορούν αυτές ακόμα να τα καταφέρουν στην εγχώρια αγορά;

Δύσκολο το βλέπω. Πλέον, σχεδόν κανείς δεν αγοράζει CD σε υλική μορφή όταν μπορεί με κάποιον τρόπο να το κατεβάσει από το διαδίκτυο και, μάλιστα, δωρεάν τις περισσότερες φορές. Δεν είναι μόνο το οικονομικό πρόβλημα, έχει αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο ακούμε μουσική. Η πλειοψηφία του κόσμου ακούει μουσική από τον υπολογιστή ή στο αυτοκίνητο. Αυτό που πιστεύω είναι ότι αργά ή γρήγορα το υλικό μέσο θα εξαφανιστεί, γιατί δεν θα έχει πια λόγο ύπαρξης. Μέχρι τότε, όμως, εμείς θα επιμένουμε παραδοσιακά, στον βαθμό, βέβαια, που θα έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι το κόστος της εκτύπωσης ενός δίσκου δεν είναι καθόλου ασήμαντο και το επιβαρύνεται σχεδόν πάντα ο δημιουργός, γνωρίζοντας ότι δεν θα κάνει ποτέ απόσβεση.

Ακούγοντας τα τραγούδια σας, νιώθω να επικρατεί μια ηπιότητα και διακριτικότητα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το μουσικό κομμάτι. Αυτό μοιάζει να συνάδει με την «ήσυχη» παρουσία σας στη μουσική δημοσιότητα. Είναι, όμως, όντως έτσι τα πράγματα;

Μάλλον έτσι είναι. Δεν μου αρέσει να κάνω φασαρία και πιστεύω ότι είναι καλύτερο ν’ αφήνεις τη δουλειά σου να μιλάει για σένα. Για να είμαι ειλικρινής, θέλω τα τραγούδια μου να παίζονται στα ραδιόφωνα και ν’ ακούγονται απ’ όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν το αντίθετο. Όμως δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου η φυσική αναγνωρισιμότητα, να περπατάω, δηλαδή, στον δρόμο και να με αναγνωρίζουν, να με χαιρετάνε, τέτοια πράγματα. Το ιδανικό θα ήταν να μην ξέρει κανείς πώς μοιάζω αλλά αυτό μόνο ένας συγγραφέας μπορεί να το πετύχει.

Δεν διστάζετε να εκφράζετε τις πολιτικές σας θέσεις, στις συνεντεύξεις σας αλλά και στις παρεμβάσεις σας στα social media. Θα τη σκαπουλάρει, λέτε, ξανά ο καπιταλισμός ή οδεύει προς το τέλος του, όπως υποστηρίζουν κάποιοι;

Νομοτελειακά ο καπιταλισμός είναι τελειωμένος. Αν μας δείχνει κάτι η εποχή που ζούμε είναι ότι πλέον δεν μπορεί να ξεπεράσει τα αδιέξοδά, του παρά μόνο με ολοκληρωτικό παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά ένας τέτοιος πόλεμος δεν θ’ αφήσει ίχνος ζωής στον πλανήτη και αυτό πιστεύω ότι το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι οι καπιταλιστές. Γι' αυτό και προσπαθούν να εκτονώσουν την κατάσταση με περιφερειακές συγκρούσεις. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εναλλακτική λύση που θα πείσει τον κόσμο, όχι τόσο για την αναγκαιότητα, αλλά κυρίως για τη δυνατότητα της ανατροπής. Κι εδώ φαίνεται πόσο καλή δουλειά έχουν κάνει οι ρυθμιστές της τύχης των λαών σε ψυχολογικό και πολιτιστικό επίπεδο, γιατί εκεί παίζεται κατά τη γνώμη μου το παιχνίδι.

Δηλώνετε, επίσης, οπαδός της ΑΕΚ, πράγμα που μοιάζει οξύμωρο, δεδομένων των πολιτικών σας θέσεων, αλλά και της σύγχρονης κατάστασης, όπου οι ομάδες είναι πια Ανώνυμες Εταιρείες, που σκοπό έχουν το κέρδος. Θέλετε να μας εξηγήσετε την οπτική σας;

Κοιτάξτε, αγαπάω την ΑΕΚ γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στην έδρα της, τη Νέα Φιλαδέλφεια. Κανείς δεν μας είπε να γίνουμε ΑΕΚ αλλά η ΑΕΚ ήταν ταυτισμένη με την καταγωγή μας, την ιστορία μας, τις ρίζες μας και, παρόλο που δεν το καταλαβαίναμε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες, αυτό με κάποιον τρόπο αποτυπώθηκε αμετάκλητα μέσα μας. Οι πολιτικές μου θέσεις δεν μου απαγορεύουν ν’ αγαπάω το ποδόσφαιρο. Διαφωνώ, βέβαια, ριζικά με το καθεστώς εμπορευματοποίησης, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλα τα αθλήματα. Αλλά η ΑΕΚ δεν παύει να είναι κομμάτι του εαυτού μου και στην κοινωνία που ονειρεύομαι η ΑΕΚ, όπως και οι άλλες ομάδες, δεν θα είναι μηχανή παραγωγής κερδών, αλλά ένα σωματείο που θα έχει ως στόχο να συντελεί στην ηθική και ψυχική ανύψωση του ανθρώπου.

Πέρα από το ποδόσφαιρο, έχετε άλλες ασχολίες/χόμπι; Με τι γεμίζετε τον ελεύθερο χρόνο σας;

Δεν έχω ελεύθερο χρόνο. Το Πανεπιστήμιο είναι απαιτητική δουλειά και όποιος δεν το έχει ζήσει επαγγελματικά δεν μπορεί να το καταλάβει. Η μέρα μου μοιράζεται ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και τη μουσική. Τα αγαπάω και τα δύο εξίσου. Παρ’ ολ’ αυτά, προσπαθώ να βρίσκω χρόνο για να διαβάζω και μη επιστημονικά βιβλία, μυθιστορήματα και ποιήματα κυρίως, και όποτε μπορώ να περνάω λίγες ώρες με ανθρώπους που σέβομαι κι εκτιμώ και μπορώ να μάθω κάτι από αυτούς.

Εδώ και αρκετό καιρό γινόμαστε μάρτυρες αποκαλύψεων γύρω από τον αμαρτωλό ρόλο της ΑΕΠΙ και των ιδιοκτητών της, αλλά και ενός σχίσματος στις τάξεις των δημιουργών με αφορμή την επόμενη μέρα. Τελευταία εξέλιξη σε αυτή την ιστορία ήταν η ανάκληση της άδειας της ΑΕΠΙ. Ποια είναι τα σχόλια και οι απόψεις σας επί όλων αυτών;

Λοιπόν, επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής, θα πω ότι έτσι όπως το βλέπω το πρόβλημα με την ΑΕΠΙ ξεκινάει από τους ίδιους τους δημιουργούς. Όλοι λίγο-πολύ ήξεραν τι συμβαίνει αλλά αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι στο κοινωνικό στρώμα των δημιουργών αντανακλώνται οι ίδιες αντιθέσεις που υπάρχουν στην κοινωνία, οι δυνατοί και οι αδύναμοι. Εκείνοι που είχαν τη δύναμη να αντισταθούν αποτελεσματικά, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν έκαναν τίποτα, προφανώς γιατί δεν αντιμετώπιζαν ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, κι εκείνοι που ήθελαν να κάνουν κάτι διότι φυτοζωούσαν, δεν μπορούσαν. Έχω την εντύπωση ότι για τους περισσότερους σημασία έχει πρώτ’ απ’ όλα το δικό τους συμφέρον κι εκεί αποδίδω και το σχίσμα στο οποίο αναφερθήκατε. Αν το δούμε αντικειμενικά, το συμφέρον όλων των δημιουργών είναι κοινό, αλλά, όπως φαίνεται, παντού υπάρχουν πατρίκιοι και πληβείοι.

Έχετε ανακοινώσει παλαιότερα έναν δίσκο σε στίχους της Μαρίας Παπαδάκη, με συμμετοχή του Μίλτου Πασχαλίδη, αλλά και άλλους ακόμα δίσκους που είχατε προς ηχογράφηση. Σε τι στάδιο βρίσκονται όλα αυτά τα project;

Αυτή τη στιγμή προσπαθούμε με τη Μαρία να καταλήξουμε στους ερμηνευτές των τραγουδιών για να ξεκινήσουμε τις ενορχηστρώσεις. Προσωπικά θα ήθελα αυτή η δουλειά να κυκλοφορήσει το πρώτο δίμηνο του 2019 κι ελπίζω να τα καταφέρουμε, εκτός απροόπτου. Ο αμέσως επόμενος δίσκος θα είναι μάλλον τραγούδια με δικούς μου στίχους. Υπάρχει και άλλη μια ιδέα για κάτι που θέλω να κάνω εδώ και καιρό, αλλά δεν θα πω περισσότερα, είναι ακόμα στο στάδιο της επεξεργασίας.

Αναφερθήκατε ήδη στην "πρωινή" σας δουλειά, εκείνη του καθηγητή Οικονομικής Μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Στην περίπτωση που θα καταφέρνατε να ζήσετε από τη μουσική, θα εγκαταλείπατε αυτή την άλλη σας ταυτότητα ή σας είναι και αυτή απαραίτητη;

Τώρα μου βάζετε δύσκολα. Την "πρωινή" μου δουλειά την αγαπάω πάρα πολύ. Όμως, αυτό που συντελείται τα τελευταία χρόνια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι μια εντελώς χυδαία εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της γνώσης, με τους αγράμματους και ακαλλιέργητους μάνατζερ-τεχνοκράτες να προσπαθούν να μετρήσουν με όρους αγοράς πράγματα που δεν μετριούνται έτσι, πράγματα όπως η πρωτότυπη σκέψη, η δημιουργικότητα και η φαντασία, πράγματα που χωρίς αυτά αναιρείται η ουσία και ο λόγος ύπαρξης του Πανεπιστημίου. Δεν μετριούνται τα πάντα με το υποδεκάμετρο ούτε με οικονομικά κριτήρια. Το Πανεπιστήμιο διαμορφώνει ανθρώπους, δεν είναι μηχανή παραγωγής χρημάτων και εξειδικευμένων ηλίθιων, όπως θέλει τους φοιτητές το νεοφιλελεύθερο όραμα. Επειδή, λοιπόν, αυτό το Πανεπιστήμιο που πάνε να φτιάξουν είναι ένα αηδιαστικό εξάμβλωμα που δεν έχει καμία σχέση με το Πανεπιστήμιο που αγάπησα και ορκίστηκα να υπηρετώ, κι επειδή οι δυνάμεις οι δικές μου και κάποιων ακόμα συναδέλφων δεν μπορούν να αντιστρέψουν την πορεία των πραγμάτων, σας λέω ειλικρινά πως πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αν η μουσική μπορούσε να μου εξασφαλίσει ένα ανάλογο βιοτικό επίπεδο, να ζω δηλαδή με μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια, μη φανταστείτε τίποτα παραπάνω, θα αφοσιωνόμουν ολοκληρωτικά σε αυτήν. Ο μόνος λόγος που θα με απέτρεπε από κάτι τέτοιο είναι οι φοιτητές μου. Τα νέα παιδιά είναι κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψεις, ακόμα και όταν πιστεύεις ότι η μάχη είναι χαμένη.

Μετά την εμφάνιση στο Αίτιον, τι άλλο περιλαμβάνει η ατζέντα σας;

Εκτός από την προετοιμασία του επόμενου δίσκου δεν έχω κάτι συγκεκριμένο. Θέλω να δω αν μπορέσω το καλοκαίρι να κάνω κάποιες εμφανίσεις που να έχουν νόημα να γίνουν και να αρχίσω να ετοιμάζω σιγά-σιγά κάποια πράγματα για τον επόμενο χειμώνα.

Φωτογραφίες: Δημήτρης Καρβουντζής

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Συνέντευξη με τον Λεωνίδα Μαριδάκη

Τον τραγουδοποιό Λεωνίδα Μαριδάκη τον γνωρίζω: έχω βρεθεί σε συναυλία του, έχει βρεθεί κι εκείνος σε δική μου, έχουμε κουβεντιάσει κατά καιρούς για διάφορα.

Διανύοντας ήδη τη δεύτερη δεκαετία του στα δισκογραφικά και συναυλιακά πράγματα, ο Μαριδάκης κατέθεσε πριν λίγο καιρό τον τρίτο του δίσκο, Βάρκα Στο Σπίτι, με τον οποίο μάς προτείνει 11 νέα τραγούδια. Έτσι, βρήκα αφορμή για να κάνω μια κουβέντα μαζί του, για λογαριασμό του Mix Grill. Πατήστε εδώ για τη συνέχεια.

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Υπογραμμίσεις X: Stephen King (IV)

Είδα την κινηματογραφική εκδοχή του It στις 28 του περασμένου Σεπτέμβρη, παρέα με τη Ναταλία, την Ειρήνη και τη Μαριέλλη, συναδέλφισσες στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Και, βγαίνοντας από το Cine Villagio στο Καμάρι, τρομαγμένος αλλά και συγκινημένος, έσπευσα στο παραδίπλα βιβλιοπωλείο για να αγοράσω τον πρώτο τόμο της νέας, χωρίς περικοπές έκδοσης του βιβλίου.

Είχα διαβάσει την προηγούμενη βερσιόν (από τις εκδόσεις Bell), εκεί γύρω στην αλλαγή της χιλιετίας, πιθανότατα καλοκαίρι στη Σαλαμίνα. Και θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ, αλλά ότι με είχε απογοητεύσει η τελική μάχη των παιδιών με το Αυτό. Τούτη τη φορά ήμουν σε καταλληλότερη ηλικία για να αντιληφθώ όχι μόνο τη μάχη αλλά το σύνολο του επικού έργου (1750 σελίδων πλέον). Μπορεί ο τριαντάρης King να μη μπορεί να συναγωνιστεί σε σοφία τον εβδομηντάρη εαυτό του, όμως στο εν λόγω βιβλίο είναι μαέστρος, ζωντανεύοντας την άρρωστη ατμόσφαιρα του Ντέρι με τρόπο απαράμιλλο και εμβαθύνοντας διεξοδικά στα θέματα της φιλίας, της παιδικότητας και της ενηλικίωσης.

Ένιωσα αυθεντική χαρά αλλά και αυθεντικό τρόμο διαβάζοντας μόνος στη Σαντορίνη, κυρίως τις νύχτες. Και το σπίτι ήταν σαν να φρόντιζε να συναινέσει στην ατμόσφαιρα: από παντού ξεφύτρωναν μεγάλες αράχνες και όλοι οι χάρτινοι σελιδοδείκτες που χρησιμοποίησα εξαφανίζονταν ο ένας μετά τον άλλο. Δεν κατάφερα ποτέ να βρω κανέναν τους...

Ήταν ευχαρίστηση να κλείσει κατάμουτρα το τηλέφωνο σ' αυτή τη μηχανικά μονότονη φωνή -δεν του ήταν καθόλου δύσκολο να φανταστεί κάποιο στρογγυλόμορφο τέρας θαμμένο κάπου στα έγκατα της γης, να χύνει ποτάμια ιδρώτα κρατώντας χιλιάδες ακουστικά τηλεφώνου στα χιλιάδες αρθρωτά μεταλλικά πλοκάμια του -η Μαμά Bell στον ρόλο του Ντόκτορ Οκτάπους, της νέμεσης του Σπάιντερμαν. Κάθε χρόνο ο κόσμος στον οποίο ενδημούσε ο Ριτς τού έδινε όλο και περισσότερο την εντύπωση ενός αχανούς ηλεκτρονικού στοιχειωμένου σπιτιού, μέσα στο οποίο ψηφιακά φαντάσματα και τρομαγμένα ανθρώπινα όντα ζούσαν σε διαταραγμένη συνύπαρξη.
---------------------------------------------------------------
Τότε τον κατέκλυσε το πρώτο κύμα πραγματικού τρόμου και δεν είχε τίποτα το υπερφυσικό. Ήταν μονάχα μια συνειδητοποίηση του πόσο εύκολα μπορούσε κανείς να καταστρέψει τη ζωή του. Αυτό ήταν το τρομακτικό. Απλώς έστρεφες τον ανεμιστήρα πάνω σε όλα όσα είχες κοπιάσει επί χρόνια να συγκεντρώσεις, και ανέβαζες τον αναθεματισμένο τον διακόπτη. Εύκολο. Κάψ' τα όλα ή σκόρπα τα όλα στους πέντε ανέμους, κι έπειτα απλώς πάρε τα βουνά.
----------------------------------------------------------------
Άφησε το φρένο, πάτησε το γκάζι κι έφυγε, νιώθοντας για άλλη μία φορά πόσο εύκολο ήταν να γλιστρήσεις μέσα σε μια απρόβλεπτη ρωγμή του στρωμένου δρόμου που μέχρι τότε πίστευες ότι ήταν η ζωή σου -πόσο εύκολο ήταν να περάσεις στη σκοτεινή πλευρά, να βγεις από το μαύρο και να μπεις στο κατάμαυρο.
------------------------------------------------------------------
[...] ο πατέρας του του είχε πει κάποτε ότι αν ένας άντρας είναι με τα σωστά του, του σερβίρεις αυτό για το οποίο πλήρωσε, ας είναι και κάτουρο, ας είναι και κώνειο. Ο Ρίκι Λι δεν ήξερε αν η συμβουλή ήταν καλή ή όχι, όμως ήξερε ότι αν έβγαζες το ψωμί σου σερβίροντας ποτά, τις περισσότερες φορές αυτή η συμβουλή σε έσωζε από το να σε κάνει δόλωμα για αλιγάτορες η ίδια σου η συνείδηση.
------------------------------------------------------------------
"[...] όλα όσα απέκτησα και όλα όσα έχω τα οφείλω σ' αυτό που κάναμε τότε, και σε τούτο τον κόσμο ό,τι παίρνεις πρέπει να το πληρώνεις. Ίσως γι' αυτό και ο Θεός μάς έπλασε στην αρχή παιδιά για να είμαστε κοντά στο χώμα, γιατί Εκείνος ξέρει ότι πρέπει να πέσεις πολλές φορές και να ματώσεις μέχρι να πάρεις ένα απλό μάθημα. Πληρώνεις για ό,τι παίρνεις, ό,τι πλήρωσες σου ανήκει... και, αργά ή γρήγορα, ό,τι σου ανήκει σου επιστρέφεται."
---------------------------------------------------------------
Αν θέλετε να μάθετε ό,τι υπάρχει να μάθει κανείς για τη ζωή του Αμερικανού ή της Αμερικανίδας της μεσαίας τάξης στην τελική περίοδο της χιλιετίας, δεν έχετε παρά να δείτε το φαρμακείο του σπιτιού τους -ή, τουλάχιστον, έτσι λέγεται.
---------------------------------------------------------------
Μερικές φορές το σπίτι σου είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου, σκέφτηκε ασυναίσθητα ο Έντι. Το πιστεύω αυτό. Ο γερο-Μπόμπι Φροστ είπε κάποτε ότι σπίτι είναι το μέρος όπου αν πας, υποχρεούνται να σε δεχτούν. Δυστυχώς, είναι επίσης και το μέρος όπου, μόλις σε μπάσουν μέσα, δεν θέλουν να σ' αφήσουν να ξαναφύγεις. Ποτέ.
----------------------------------------------------------------
Σπίτι είναι το μέρος όπου όταν τελικά φτάσεις, πρέπει να ακτικρίσεις κατάματα το πράγμα στο σκοτάδι.
---------------------------------------------------------------
Είχε αρχίσει πάλι να κλαίει. Τα δάκρυα ήταν η τελευταία άμυνά της, ακριβώς όπως και της μητέρας του: το πιο ήπιο όπλο που παραλύει, που μετατρέπει την καλοσύνη και την τρυφερότητα σε θανάσιμες ρωγμές στην άμυνά σου.
---------------------------------------------------------------
"Δεν καταλαβαίνω τίποτε απ' αυτά. Γιατί πρέπει σώνει και καλά μια ιστορία να είναι κοινωνικο-οτιδήποτε; Η πολιτική... ο πολιτισμός... η ιστορία... δεν είναι φυσικά συστατικά της οποιασδήποτε ιστορίας, αν αυτή η ιστορία είναι καλά ειπωμένη; Θέλω να πω..." Κοιτάζει γύρω του, βλέπει εχθρικά βλέμματα και τότε συνειδητοποιεί συγχυσμένος ότι οι συμφοιτητές του εκλαμβάνουν τα λόγια του σαν επίθεση. Ίσως και να είναι. Σκέφτονται, όπως συνειδητοποιεί, ότι ενδεχομένως να ελλοχεύει ανάμεσά τους ένας σεξιστής έμπορος θανάτου. "Θέλω να πω... γιατί δεν μπορείτε ν' αφήσετε μια ιστορία να είναι απλώς μια ιστορία;"
---------------------------------------------------------------
Γράφοντας την ιστορία, ο Μπιλ νιώθει κάτι σαν θρησκευτική ανάταση· αισθάνεται, μάλιστα, ότι αντί να λέει την ιστορία, απλώς την παρακολουθεί να αναβλύζει από μέσα του. [...] το κεφάλι του είναι τόσο γεμάτο από την ιστορία, που κοντεύει να σκάσει· είναι λίγο τρομακτική αυτή η απαίτηση της ιστορίας για απελευθέρωση. Νιώθει ότι αν δεν μπορέσει να της ξεφύγει μέσω της ανηλεούς διαδικασίας της ταχύτατης συγγραφής, θα του βγει κυριολεκτικά απ' τα μάτια, μες στη βιασύνη της να δραπετεύσει και να αποκρυσταλλωθεί. "Εγώ όμως θα της αλλάξω τα φώτα", εξομολογείται στο ανταριασμένο χειμερινό σκοτάδι και γελάει λιγάκι -μ' ένα τρεμουλιαστό γέλιο.
----------------------------------------------------------------
"Νιώθω όπως πρέπει να νιώθει ένα πουλί όταν έρχεται το φθινόπωρο και ξέρει... κατά κάποιον τρόπο απλώς ξέρει ότι πρέπει να γυρίσει σπίτι του. Είναι το ένστικτο, μωρό μου... κι εγώ πιστεύω ότι το ένστικτο είναι ο ατσάλινος σκελετός κάτω από όλες τις ιδέες μας περί ελεύθερης βούλησης. Εκτός κι αν είσαι πρόθυμος να κάνεις χαρακίρι, να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα ή να πέσεις στον γκρεμό, σε μερικά πράγματα δεν μπορείς να πεις όχι. Δεν μπορείς να αρνηθείς την επιλογή γιατί επιλογή δεν υπάρχει."
----------------------------------------------------------------
Για να μάθει κανείς τι είναι ένα μέρος, πιστεύω πραγματικά ότι πρέπει να ξέρει τι ήταν.
----------------------------------------------------------------
Η έξαψη ήταν δύσκολο να εξηγηθεί. Ήταν ένα μοναχικό συναίσθημα -κατά κάποιον τρόπο μελαγχολικό. Ο Μπεν βρισκόταν έξω· διέσχιζε την πόλη καβάλα στον άνεμο, και κανένας απ' όσους βρίσκονταν στα σπίτια τους, πίσω από τα φωτεινά τετράγωνα των παραθύρων, δεν τον έβλεπε. Αυτοί ήταν μέσα, εκεί όπου υπήρχε φως και ζεστασιά. Ήταν ανυποψίαστοι για την παρουσία του. Μόνο εκείνος ήξερε ότι τους είχε προσπεράσει. Ήταν κάτι μυστικό.
-----------------------------------------------------------------
Υποσυνείδητο; Α, ναι, σίγουρα υπήρχε κάτι εκεί κάτω, ο Μπιλ όμως θεωρούσε ότι ο κόσμος έπαιρνε πολύ στα σοβαρά μια λειτουργία που μάλλον ήταν το ψυχικό αντίστοιχο του δακρύσματος των ματιών όταν έμπαινε σκόνη μέσα τους ή του κλασίματος περίπου μία ώρα μετά από ένα πλούσιο γεύμα. Ίσως η δεύτερη μεταφορά να ήταν η καλύτερη απ' τις δύο, μα δεν ήταν δυνατόν να πεις στους δημοσιογράφους ότι, κατά τη γνώμη σου, πράγματα όπως τα όνειρα και η λαχτάρα για κάτι αόριστο, καθώς και οι εμπειρίες όπως το déjà vu δεν είναι παρά ένα μάτσο ψυχικές πορδές. Αλλά φαίνονταν να χρειάζονται κάτι, όλοι αυτοί οι ρεπόρτερ με τα σημειωματάριά τους και τα γιαπωνέζικα μαγνητοφωνάκια τους, και ο Μπιλ ήθελε να τους βοηθήσει όσο μπορούσε. Ήξερε ότι η συγγραφή ήταν δύσκολη δουλειά, μια αναθεματισμένα δύσκολη δουλειά. Δεν υπήρχε λόγος να κάνει τη δική τους δυσκολότερη λέγοντάς τους: "Μήπως, φίλε μου, να με ρωτήσεις "Ποιος την αμόλησε;" και να τελειώνεις με την ερώτηση;"
-----------------------------------------------------------------
Ίσως η λήθη να είναι πράξη ελέους.
-----------------------------------------------------------------
Δεν τον ενδιέφερε αν επρόκειτο για απεικονίσεις ανθρώπων και τόπων που γνώριζε ο ίδιος· αυτό που τον συνάρπαζε ήταν η ίδια η ιδέα της φωτογραφίας.

[...] υπήρχαν φορές που ένιωθε ότι αγαπούσε περισσότερο τον Τζορτζ όταν τον φοβόταν, γιατί ακόμα και μέσα στον φόβο του -ακόμα κι όταν ταραζόταν στην ιδέα ότι ένας Τζορτζ-ζόμπι ίσως καραδοκούσε μες στην ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι-, ακόμα και τότε δεν ξεχνούσε πόσο είχε αγαπήσει τον Τζόρτζι εδώ μέσα, και πόσο τον είχε αγαπήσει κι αυτός. Προσπαθώντας να συμφιλιώσει αυτά τα δύο συναισθήματα -την αγάπη και τον τρόμο του-, ο Μπιλ ένιωθε πιο κοντά στην ανακάλυψη της οριστικής αποδοχής.
-----------------------------------------------------------------
[...] γνωρίζοντας ότι ο Τζορτζ είχε πεθάνει πριν προλάβει να μάθει να μένει μέσα στις γραμμές όταν χρωμάτιζε, γνωρίζοντας ότι η ζωή του είχε τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα με μόνο αυτούς τους λίγους ελέγχους από το νηπιαγωγείο και την πρώτη δημοτικού, όλη η βλακώδης αλήθεια του θανάτου έπεσε με ορμή πάνω στον Ρίτσι για πρώτη φορά. Ήταν λες κι ένα μεγάλο σιδερένιο χρηματοκιβώτιο είχε πέσει πάνω στο μυαλό του και είχε θαφτεί εκεί. Θα μπορούσα να πεθάνω! του ούρλιαζε ξαφνικά το μυαλό του, έντρομο από το μέγεθος της προδοσίας. Ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε! Ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε!
-----------------------------------------------------------------
Ήταν το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να σκεφτεί η Ελφρίντα Μαρς. Το να πεθάνει το παιδί σου ή να πάθεις καρκίνο δεν ήταν τίποτα μπροστά του. Μπορεί να ήσουν φτωχός· μπορεί να περνούσες τη ζωή σου δύσκολα. Στον πάτο του βαρελιού όμως, ακόμα και κάτω απ' αυτόν, ίσως ερχόταν μια στιγμή που θα αναγκαζόσουν να ζήσεις απ' την Πρόνοια και να πίνεις ως δώρο τον τίμιο ιδρώτα των άλλων.
-----------------------------------------------------------------
Ποιος ξέρει όμως πόσο μπορεί να κρατήσει ένα πένθος; Άραγε δεν είναι πιθανό, ακόμα και τριάντα ή σαράντα χρόνια αφούτου χάσεις ένα παιδί ή έναν αδερφό ή μια αδερφή, να ξυπνήσεις μια μέρα με τη σκέψη σου στον αγαπημένο σου άνθρωπο, να τον σκεφτείς νιώθοντας το ίδιο αβάσταχτο κενό, το κενό που άφησε πίσω του και που αισθάνεσαι ότι δεν θα καλυφθεί ποτέ... ίσως ούτε ακόμα και με τον θάνατο;
-----------------------------------------------------------------
Αν τα γρανάζια του σύμπαντος λειτουργούν συντονισμένα, τότε το κακό πάντα αναπληρώνεται με το καλό -το καλό όμως μπορεί να είναι εξίσου αποτρόπαιο.
-----------------------------------------------------------------
"Αν ο πατέρας είναι κουράδα, ο γιος θα είναι πορδή."
-----------------------------------------------------------------
Έτσι είναι και με τις ιστορίες. Η μία οδηγεί στην επόμενη, και στη μεθεπόμενη, και στη μεθεπόμενη· ίσως πηγαίνουν προς την κατεύθυνση που θέλεις κι εσύ να πας, ίσως και όχι. Στο τέλος το πιο σημαντικό πιθανόν να είναι η φωνή που λέει την ιστορία παρά οι ίδιες οι ιστορίες.
-----------------------------------------------------------------
"Στους εφιάλτες μπορούμε και σκεφτόμαστε το χειρότερο. Υποθέτω ότι αυτός είναι και ο λόγος της ύπαρξής τους."
-----------------------------------------------------------------
[...] συνειδητοποίησε ότι τα παιδιά αντιμετώπιζαν καλύτερα τα ξώφαλτσα ραντεβού τους με τον θάνατο, αλλά και το ανεξήγητο στη ζωή τους. Τα παιδιά είχαν μια άρρητη πίστη στον κόσμο του αοράτου. Θαύματα πάσης φύσεως, τόσο τα σκοτεινά όσα και τα φωτεινά, έπρεπε να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη,ω, ναι, με κανένα τρόπο όμως δεν σταματούσαν τη ζωή τους. Μια ξαφνική αναστάτωση από κάτι όμορφο ή τρομακτικό στα δέκα σου χρόνια δεν θα ήταν λόγος να μη φας ένα επιπλέον χοτ ντογκ με τυρί στο μεσημεριανό φαγητό σου.
-----------------------------------------------------------------
[...] ο Ρίτσι θεωρούσε ότι οι Danny and the Juniors είχαν περισσότερο δίκιο από τη μαμά του σ' αυτό το θέμα -το ροκ εντ ρολ δεν θα πέθαινε ποτέ. [...] Ο ρυθμός τον έκανε να νιώθει πιο μεγάλος, πιο δυνατός, πιο εκεί. [...] Αυτή η μουσική είχε δύναμη, μια δύναμη που πάνω απ' όλα φαινόταν να ανήκει δικαιωματικά σε όλα τα κοκαλιάρικα παιδιά, τα χοντρά παιδιά, τα άσχημα παιδιά, τα ντροπαλά παιδιά -με λίγα λόγια, τους λούζερ αυτού του κόσμου. Μέσα της, ο Ρίτσι ένιωθε μια εξωφρενική ενέργεια που είχε τη δύναμη να σκοτώσει και συνάμα να εξυψώσει.
------------------------------------------------------------------
Χριστέ μου, βόγκηξε νοερά, αν αυτά είναι τα πράγματα που πρέπει να σκέφτονται οι μεγάλοι, δεν θέλω να μεγαλώσω ποτέ.
------------------------------------------------------------------
Η ενέργεια που τόσο άπληστα αντλούσες όταν ήσουν παιδί, η ενέργεια που πίστευες ότι θα παρέμενε ανεξάντλητη -αυτή η ενέργεια σε εγκατέλειπε κάπου ανάμεσα στα δεκαοχτώ και τα είκοσι τέσσερα, για να αντικατασταθεί από κάτι πολύ πιο υποτονικό, κάτι τόσο κίβδηλο όσο και το χάι της κοκαΐνης: τις επιδιώξεις ίσως ή τον σκοπό ή τους στόχους ή όποια λέξη του τάδε σχεδίου του Υπουργείου Εμπορίου για την ενίσχυση της νεανικής επιχειρηματικότητας ήθελες να χρησιμοποιήσεις. Δεν ήταν σπουδαία υπόθεση· δεν στέρευε όλη μεμιάς, μ' ένα μεγάλο μπαμ. Και ίσως, σκεφτόταν ο Ρίτσι, αυτό να ήταν το τρομακτικό κομμάτι. Το ότι δεν σταματάς να είσαι παιδί μεμιάς, μ' ένα μεγάλο μπαμ [...]. Το παιδί μέσα σου απλώς έφευγε, σαν τον αέρα από σκασμένο λάστιχο.
------------------------------------------------------------------
 Αυτοί εδώ ήταν οι φίλοι του, και η μητέρα του έκανε λάθος: δεν ήταν κακοί φίλοι. Ίσως, σκέφτηκε, να μην υπάρχουν καλοί ή κακοί φίλοι -πιθανόν να υπάρχουν απλώς φίλοι, άνθρωποι που σου στέκονται όταν πονάς και σε βοηθάνε να μην νιώθεις τόσο μόνος. Και ίσως αυτοί οι άνθρωποι ν' αξίζουν να φοβάσαι για χάρη τους, και να ελπίζεις για χάρη τους, και να ζεις για χάρη τους. Ίσως ν' αξίζουν και να πεθαίνεις για χάρη τους, αν έτσι πρέπει να γίνει. Όχι καλοί φίλοι. Όχι κακοί φίλοι. Απλώς άνθρωποι με τους οποίους έχεις ανάγκη, να είσαι μαζί· άνθρωποι που χτίζουν τα σπίτια τους μες στην καρδιά σου.
------------------------------------------------------------------
[...] μόλις τα όνειρα γίνουν αλήθεια, ξεφεύγουν από την εξουσία αυτού που τα βλέπει και αποκτούν τη δική τους θανάσιμη υπόσταση, ικανή για αυτόνομη δράση.
------------------------------------------------------------------
"Όποιος λέει την αλήθεια κάνει τον Διάβολο να ντρέπεται", έλεγε η μάνα μου, ξέχασε όμως να μου πει ότι μερικές φορές δεν μπορείς να κάνεις τον Διάβολο να ντραπεί όταν είσαι ξεμέθυστος. Οι Ιρλανδοί το ξέρουν αυτό, αλλά, βέβαια, οι Ιρλανδοί είναι οι λευκοί αράπηδες της πλάσης και ποιος ξέρει, ίσως είναι ένα βήμα μπροστά.
------------------------------------------------------------------
Με τι τρέφεται στ' αλήθεια το Αυτό; Ξέρω ότι μερικά από τα παιδιά είχαν εν μέρει φαγωθεί [...] αλλά ίσως είμαστε εμείς που σπρώχνουμε το Αυτό να κάνει κάτι τέτοιο. Στο κάτω κάτω, όλοι μας δεν μαθαίνουμε, και μάλιστα από πολύ μικρή ηλικία, ότι αυτό που κάνουν τα τέρατα όταν σε πιάνουν στην καρδιά του δάσους είναι να σε φάνε; [...] αυτό με το οποίο τρέφονται όλα τα τέρατα είναι η πίστη -έτσι δεν είναι;  [...] η τροφή μπορεί να είναι ζωή, ωστόσο η πηγή της δύναμης δεν είναι η τροφή αλλά η πίστη. Και υπάρχει άραγε κάποιος ικανότερος απ' ό,τι ένα παιδί για πράξεις απόλυτης πίστης;
------------------------------------------------------------------
[...] η πίστη είναι νόμισμα με δύο όψεις. Αν υπάρχουν δέκα χιλιάδες χωρικοί που δημιουργούν βρικόλακες πιστεύοντας στην ύπαρξή τους, τότε ίσως υπάρξει και ένας -μάλλον ένα παιδί- που θα επινοήσει με τη φαντασία του και τον πάσσαλο για την εξόντωσή τους. Ο πάσσαλος όμως δεν είναι παρά ένα κομμάτι ξύλο· το μυαλό είναι το σφυρί που τον καρφώνει στο κατάλληλο σημείο.
------------------------------------------------------------------
Τελικά, όταν τα προσωπεία του τρόμου πέφτουν, ίσως να μην υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί ο ανθρώπινος νους να αντιμετωπίσει.
------------------------------------------------------------------
Γελάς επειδή ό,τι είναι φοβερό και άγνωστο είναι επίσης αστείο, γελάς όπως ένα μικρό παιδί μερικές φορές γελάει και συνάμα κλαίει όταν το πλησιάζει ένας μπουφόνος κλόουν στο τσίρκο, ξέροντας πως υποτίθεται ότι είναι αστείο... αλλά πως επίσης είναι κάτι άγνωστο, γεμάτο από την αιώνια δύναμη του Αγνώστου.
------------------------------------------------------------------
Ανησυχία και επιθυμία. Όλη η διαφορά ανάμεσα στο πρέπει και το θέλω -η διαφορά, για παράδειγμα, ανάμεσα στον ενήλικα που υπολόγιζε τις πιθανές συνέπειες και το παιδί που απλώς καβαλούσε κι έφευγε. Η διαφορά, ένας ολόκληρος κόσμος. Και. παρ' όλα αυτά, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε καμία διαφορά. Ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αυτό που ένιωθες στο λούνα παρκ όταν το τρενάκι σου έφτανε στην κορυφή της πρώτης μεγάλης κατηφόρας, εκεί όπου πραγματικά αρχίζει ο γύρος.

Ανησυχία και επιθυμία. Αυτό που θέλεις κι αυτό που φοβάσαι να δοκιμάσεις. Εκεί που ήσουν κι εκεί που θέλεις να πας. Κάτι σ' ένα ροκ εντ ρολ τραγούδι που μιλάει για την επιθυμία σου για το κορίτσι, το αυτοκίνητο, για το μέρος όπου θέλεις να βρεθείς, για τον άνθρωπο που θέλεις να είσαι. Το πιάνεις, Θεέ μου, το πιάνεις;
-------------------------------------------------------------------
[...] αν η ζωή μάς διδάσκει κάτι, είναι ότι το καλό τέλος επαναλαμβάνεται τόσο συχνά ώστε η λογική του ανθρώπου που πιστεύει ότι δεν υπάρχει Θεός να αποδεικνύεται εξαιρετικά αμφίβολη.
-------------------------------------------------------------------
[...] τα φαντάσματα των παιδιών που στέκουν μέσα στο νερό το ηλιοβασίλεμα, σχηματίζοντας κύκλο, που στέκουν πιασμένα χέρι χέρι, με πρόσωπα νέα, σίγουρα, αλλά σκληρά... αρκετά σκληρά, τέλος πάντων, για να μετουσιωθούν στους ανθρώπους που θα γίνουν μεγαλώνοντας, αρκετά σκληρά για να καταλαβαίνουν, ίσως, ότι οι άνθρωποι που θα γίνουν πρέπει κατ' ανάγκην να γεννήσουν τους ανθρώπους που ήταν κάποτε προτού επιχειρήσουν να κατανοήσουν την ανθρώπινη θνητότητα. Ο κύκλος κλείνει, ο τροχός κυλάει, κι αυτό είναι όλο.
-------------------------------------------------------------------
Να είσαι αληθινός, να είσαι γενναίος, να κρατάς το κεφάλι ψηλά.

Όλα τα άλλα είναι σκοτάδι.
-------------------------------------------------------------------
[...] σκέφτεται ότι είναι καλό να είσαι παιδί, αλλά ότι είναι επίσης καλό να είσαι ενήλικας και ικανός να μελετάς το μυστήριο της παιδικής ηλικίας... τα πιστεύω και τις επιθυμίες της. [...] είναι ωραίο να το πιστεύει για λίγο [...] ότι η παιδική ηλικία έχει τα δικά της γλυκά μυστικά και επιβεβαιώνει τη θνητότητα, και ότι η θνητότητα ορίζει όλο το θάρρος και την αγάπη. Να πιστεύει πως ό,τι έχει δει μπροστά πρέπει επίσης να δει και πίσω, και ότι η κάθε ζωή δημιουργεί τη δική της μίμηση της αθανασίας: έναν τροχό.

Stephen King, Το Αυτό (Τόμοι Ι & ΙΙ), μετάφραση Έφης Τσιρώνη, εκδόσεις Κλειδάριθμος

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Συνέντευξη με τον Αποστόλη Αρμάγο (II)

Ο συνθέτης Αποστόλης Αρμάγος κυκλοφόρησε μέσα στο '17 ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα άλμπουμ της χρονιάς, το ερμηνευμένο από την Άννα Λινάρδου Στην Άλλη Όχθη. Το οποίο βρήκε, βεβαίως, θέση και στη λίστα με τα καλύτερα του Avopolis (εδώ οι προσωπικές μου επιλογές).

Με χαρά, λοιπόν, έκανα μια κουβέντα μαζί του, για δεύτερη φορά μάλιστα (η προηγούμενη ήταν για το Mix Grill), στην οποία είπαμε πολλά. Πατήστε εδώ για τα περαιτέρω.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ένα αντίο στην Dolores O'Riordan (1971-2018)

Φαντάζομαι δεν είναι κουλ να σου αρέσει η Dolores O'Riordan -η φωνή της, τα τραγούδια της. Θυμάμαι ότι δεν ήταν κουλ ούτε τότε που μεσουρανούσε με τους Cranberries. Όμως, εμένα μου άρεσε -κι εξακολουθεί τώρα να μου αρέσει ό,τι μου άρεσε τότε.

Το "Zombie" ήταν "σκληρή μουσική" για τα τότε ακούσματά μου, αλλά το γούσταρα. Αλλά πιο πολύ γούσταρα τον δίσκο To The Faithful Departed, που αγόρασα από το Blow Up του Κώστα Τσέγκου, στη Σπάρτη. Δεν είχα ακούσει τίποτα πλην του "Zombie" όταν τον ακούμπησα στο ταμείο για να πληρώσω, απλώς είχα διαβάσει στο ΠΟΠ+ΡΟΚ ότι περιείχε ένα τραγούδι για τη δολοφονία του John Lennon. Τον άκουσα πολύ εκείνο τον δίσκο και μπήκα κανονικά στον κόσμο των Cranberries. Κι έπειτα πήγα και στον προηγούμενο, τον οποίο επίσης "έλιωσα".

Θυμάμαι παίζαμε το "Zombie" με τους ΛΕΧΡΗΜΙ στο υπόγειο στούντιο κοντά στον Τάφο του Λεωνίδα -το τραγουδούσε η Νάντια πολύ ωραία. Το είχαμε παίξει και μπροστά σε κόσμο, στο φεστιβάλ Νότες Στα Πάρκα το '97, στο κλαμπ Όζον, σε ένα άλλο μίνι φεστιβάλ στην έκθεση λυομένων του Μπαλαμπάνη, στην εθνική οδό Σπάρτης-Γυθείου. Θυμάμαι λίγο μετά να τσιτώνω τον ενισχυτή και να παίζω δυνατά το ριφ από ένα μπαλκόνι στη Χαλέπα Χανίων, για να με ακούσει μια Μαρία σε ένα άλλο μπαλκόνι -και μια Δήμητρα, που τη γούσταρε ένας Γιάννης.

Αλλά μετά την έχασα την Dolores, προχώρησαν και πλήθυναν τα ακούσματα, και η μουσική της κάπου πια δεν με αφορούσε. Την έβλεπα πού και πού στο MAD και στο MTV, καλοκαίρια στη Σαλαμίνα, σε κάτι live εμφανίσεις, να παίζει το συμπαθητικό "Animal Instinct". Την υπερασπιζόμουν κιόλας, όταν ο αδερφός μου και ο ξάδερφος έλεγαν ότι αποκλείεται να ήξερε κιθάρα, ότι απλώς την κράταγε και προσποιούνταν.

Αλλά εκείνα τα τραγούδια που γούσταρα δεν τα άφησα -υπάρχουν ακόμα στο iPod, και έπαιζαν -σπάνια, αλλά έπαιζαν.

Εκεί επιστρέφω τώρα για να κλάψω την Dolores που έφυγε τόσο νέα...

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Υπογραμμίσεις IX: Stephen King (III)

Όποτε όλα τριγύρω αλλάζουν με ραγδαίους ρυθμούς, αναζητώ κάτι που να λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγων.

Ξεκίνησα να διαβάζω την Αναβίωση στις 31 Αυγούστου 2017, στο καράβι για Σαντορίνη. Η Ελένη παραδίπλα να παίζει, να ζωγραφίζει και να γνωρίζεται με την Αϊσέ, τη μικρή Τουρκάλα που είχε έρθει για διακοπές με τους γονείς της. Κι εγώ να βυθίζομαι στην ιστορία του Τζέιμι και του πάστορα Τσαρλς Τζέικομπς -μια ιστορία για τη θρησκεία, τη μουσική, την πίστη και την άσβεστη και ολέθρια ανάγκη του ανθρώπου για ξεκλείδωμα των μυστικών του Κόσμου.

Μου αρέσει πολύ ο ώριμος King -ακόμα περισσότερο από όταν τον πρωτογνώρισα, με τη Νυχτερινή Βάρδια και Το Παιχνίδι Του Τζέραλντ, πριν από 20 χρόνια περίπου- καθώς μπορεί να χειριστεί πολύ καλύτερα τους ήρωές του και τις ιστορίες τους.

Είναι πλέον ένας σοφός.

Ποιος είναι όμως ο σεναριογράφος της ζωής μας; Το πεπρωμένο ή η σύμπτωση; Θέλω να πιστεύω το δεύτερο. Το θέλω ολόψυχα και με όλη μου την καρδιά. Όταν σκέφτομαι τον Τσαρλς Τζέικομπς -τον δικό μου καταλύτη, τον δικό μου φορέα αλλαγής, τη δική μου νέμεση- δε θέλω, δεν το αντέχω να το πιστέψω ότι η παρουσία του στη ζωή μου είχε οποιαδήποτε σχέση με το πεπρωμένο. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι όλα αυτά τα τρομερά πράγματα -οι τόσες φρικαλεότητες- ήταν γραφτό να συμβούν. Αν ήταν, τότε φως δεν υπάρχει, και η πίστη μας σ' αυτό δεν είναι παρά μια ανόητη ψευδαίσθηση. Αν ήταν, τότε ζούμε στο σκοτάδι, όπως τα ζώα στο λαγούμι ή τα μυρμήγκια βαθιά χωμένα στη φωλιά τους.

Και όχι μόνοι μας.
-------------------------------------------------------
Όταν θέλετε να νιώσετε καλύτερα, αποκαλέστε κάτι σκατόπραμα. Συνήθως πιάνει.
-------------------------------------------------------
[...] πόσοι από εμάς θυμόμαστε λεπτομερειακά τα χρόνια της ζωής μας ανάμεσα στην ηλικία των έξι και των εννέα χρόνων; Το γράψιμο όμως είναι ένα υπέροχο και συνάμα τρομερό πράγμα. Όταν το αρχίζεις, ανοίγει βαθιά, ως τότε σφραγισμένα, πηγάδια μνήμης.
----------------------------------------------------------
Η επιλεκτική μνήμη είναι ένα από τα προεξάρχοντα αμαρτήματα των ηλικιωμένων, κι εγώ δεν έχω χρόνο γι' αυτήν.
----------------------------------------------------------
"Δε θα κάνεις τέτοιο πράγμα", είπε ο Άντι.

"Όχι", είπε αναστενάζοντας η Κλερ. "Δε θα το κάνω. [...] Γιατί δεν έχω τόσο κουράγιο. Έχω μόνο όσο χρειάζεται για να την αφήσω να υποφέρει".
----------------------------------------------------------
"Ας πούμε απερίφραστα τι εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν μιλούσε για εκείνο τον καθρέφτη. Εννοούσε να πιστεύουμε χωρίς να ερευνούμε. Αν η πίστη μας είναι δυνατή, θα πάμε στον Παράδεισο και θα τα μάθουμε όλα εκεί. Λες και η ζωή είναι ανέκδοτο, και ο Παράδεισος το μέρος όπου θα μας αποκαλυφθεί η τελική ατάκα".
----------------------------------------------------------
"[...] η θρησκεία είναι η μεγαλύτερη κοινόχρηστη τηλεφωνική γραμμή που υπάρχει".
----------------------------------------------------------
"Οι φοβισμένοι άνθρωποι ζουν στη δική τους, προσωπική κόλαση. Θα μπορούσες να πεις ότι τη δημιουργούν μόνοι τους [...] αλλά δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Έτσι είναι φτιαγμένοι. Αξίζουν τη συμπάθεια και τη συμπόνια μας".
----------------------------------------------------------
Μια φορά κι έναν καιρό, θα έλεγα ότι διαλέγουμε το δρόμο μας τυχαία· έγινε πρώτα τούτο, και μετά κείνο, και κατά συνέπεια το άλλο. Τώρα γνωρίζω καλύτερα.

Υπάρχουν δυνάμεις.
-----------------------------------------------------------
Ποτέ δε μου είχε περάσει απ' το μυαλό ν' ασχοληθώ με την Γκίμπσον του Κον· αν ήθελα μουσική, άνοιγα το ραδιόφωνο. Το ταλέντο όμως είναι ύπουλο πράμα, κι έχει τον τρόπο να αυτοαναγγέλλεται χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά σθεναρά όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή. Όπως συμβαίνει και με κάποιες εξαρτησιογόνες ουσίες, το ταλέντο έρχεται σαν φίλος πολύ πριν συνειδητοποιήσεις ότι είναι τύραννος.
----------------------------------------------------------
Αν κατάφερνα να παίξω αρκετά καλά, σκεφτόμουν, η Άστριντ Σόντερμπεργκ ίσως με έβλεπε ως κάτι άλλο εκτός από δεξαμενή ετοιμοπαράδοτων σχολικών εργασιών. Ωστόσο, ακόμα κι αυτό ήταν δευτερεύον, γιατί, όταν έπαιζα, η τρύπα μέσα μου γέμιζε. Το παίξιμο ήταν κάτι αυθύπαρκτο, μια συναισθηματική αλήθεια. Το παίξιμο μ' έκανε να νιώθω ξανά σαν αληθινός άνθρωπος.
----------------------------------------------------------
Ο Νορμ ανασήκωσε τους ώμους και μου έδωσε την πιο χρήσιμη συμβουλή που μου δόθηκε ποτέ στο χώρο της μουσικής: Αν δεν ξέρεις τι να παίξεις, κάνε παύση να μην μπλέξεις.
----------------------------------------------------------
Όταν είσαι δεκατεσσάρων χρονών, το να δίνεις υποσχέσεις είναι ακόμα πιο εύκολο κι απ' το να ιδρώνεις.
---------------------------------------------------------
Όταν φτάσαμε στην πίσω πόρτα, σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε. Παραλίγο να τη φιλήσω τότε, αλλά έχασα το θάρρος μου.

Πόσο βλαμμένα μπορούν ώρες ώρες να γίνουν τ' αγόρια.
----------------------------------------------------------
Ένα από τα λίγα πράγματα που έμαθα έκτοτε για τις θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα είναι αυτό: οι άντρες κάνουν εικασίες, αλλά οι γυναίκες σπάνια.
----------------------------------------------------------
"Ηλεκτρισμός! Αν και τον θεωρούμε δεδομένο, είναι το μεγαλύτερο φυσικό θαύμα του κόσμου μας! [...] Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι τον κατανοούν, κυρίες μου και κύριοι, κανείς όμως δεν κατανοεί τον μυστικό ηλεκτρισμό, αυτή τη δύναμη που δένει το ίδιο το σύμπαν σ' ένα αρμονικό σύνολο. Τον κατανοώ εγώ; Όχι, δεν τον κατανοώ. Όχι πλήρως. Παρ' όλ' αυτά, γνωρίζω τη δύναμή του να καταστρέφει και να θεραπεύει, και να δημιουργεί μαγική ομορφιά".
----------------------------------------------------------
"Έτσι κι αλλιώς, οι σημαντικές φωτογραφίες..." Χτύπησε τον κρόταφό του με το δάχτυλό του. "Είναι εδώ πάνω. Για όλους μας. Δε συμφωνείς;"
---------------------------------------------------------
"Είναι το μυαλό σου αυτό που πονάει, και το μυαλό σου μετατοπίζει τον πόνο στο πόδι σου. Σε κάτι τέτοια κόλπα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος τα καταφέρνει μια χαρά".
---------------------------------------------------------
"Η ραδιενέργεια είναι το τελευταίο πράγμα που μ' ενδιαφέρει. Είναι ενέργεια για ανεγκέφαλους. Κυριολεκτικά αδιέξοδη".

"Η μουσική είναι σημαντική", μου είχε πει κάποτε. "Η μαζική λογοτεχνία ξεχνιέται, οι εκπομπές της τηλεόρασης ξεχνιούνται, και σε προκαλώ να μου πεις τι είδες στον κινηματογράφο πριν από δύο χρόνια. Η μουσική όμως αντέχει, ακόμα και η ποπ. Ειδικά η ποπ. Κορόιδευε όσο θέλεις το "Raindrops Keep Fallin' On My Head", σε πενήντα χρόνια από τώρα, όμως, ο κόσμος θα συνεχίσει ν' ακούει αυτή τη γλυκανάλατη σαχλαμάρα".
----------------------------------------------------------
"Η πεποίθηση είναι δύναμη", συμφώνησε ο Χιου. "Το ίδιο και η πίστη. Δες τι ουρά κάνουν σ' εμάς για να ηχογραφήσουν τα CD τους όλα αυτά τα συγκροτήματα και οι σόλο καλλιτέχνες, παρά το γεγονός ότι σχεδόν κανείς δεν αγοράζει πια CD".
----------------------------------------------------------
Πιστεύω ότι οι περισσότεροι απ' όσους βίωσαν μεγάλες απώλειες στη ζωή τους -μεγάλες τραγωδίες- φτάνουν σ' ένα σταυροδρόμι. Ίσως όχι αμέσως, αλλά όταν περάσει το σοκ. Μπορεί να είναι μήνες μετά, μπορεί χρόνια. Αυτοί οι άνθρωποι είτε διαστέλλονται ως αποτέλεσμα του τραγικού βιώματός τους είτε συρρικνώνονται. Αν αυτό ακούγεται σαν τσιτάτο της Νέας Εποχής -και υποθέτω ότι ακούγεται-, δεν πρόκειται να απολογηθώ. Ξέρω τι λέω.
-----------------------------------------------------------
"Ιδού ένας ελάχιστα γνωστός νόμος της επιστημονικής έρευνας: όσο περισσότερο πλησιάζεις στον τελικό στόχο σου, τόσο μειώνονται οι ανάγκες σου σε υποστηρικτικό υλικό".
-----------------------------------------------------------
"Δεν είναι αντάξιοι της αλήθειας. Τους αποκάλεσες χωριαταραίους, και πόσο δίκιο έχεις. Έχουν αφήσει στην άκρη όσο μυαλό διαθέτουν [...] κι έχουν επενδύσει την πίστη τους σ' αυτή την κολοσσιαία, βουτηγμένη στο δόλο ασφαλιστική εταιρεία που ονομάζεται θρησκεία. Η εταιρεία τούς υπόσχεται μία αιωνιότητα χαράς στην επόμενη ζωή αν ζήσουν σύμφωνα με τους κανόνες τούτη εδώ, και πολλοί απ' αυτούς προσπαθούν, ακόμα κι αυτό όμως δεν είναι αρκετό. Όταν έρχεται ο πόνος, θέλουν θαύματα."
-----------------------------------------------------------
 [...] για ένα πράγμα είχε δίκιο ο Φοξ Μάλντερ: η αλήθεια είναι εκεί έξω, και ο καθένας στη σύγχρονη εποχή, μια εποχή όπου σχεδόν οι πάντες ζουν εκτεθειμένοι σαν μέσα σε γυάλινο σπίτι, μπορεί να τη βρει μ' έναν υπολογιστή και μια σύνδεση στο Διαδίκτυο.
-----------------------------------------------------------
Οι τρεις πραγματικές ηλικίες του άντρα είναι η νεότητα, η μέση ηλικία, και το πώς σκατά γέρασα τόσο γρήγορα.
-----------------------------------------------------------
Σπίτι είναι εκεί όπου θέλουν να μείνεις κι άλλο.
-----------------------------------------------------------
Η ζωή είναι ένας τροχός, και πάντα γυρίζει εκεί απ' όπου ξεκίνησε.
-----------------------------------------------------------
Στο κάτω κάτω, βρισκόμουν εδώ εξαιτίας μιας κοπέλας που δεν είχα δει εδώ και παραπάνω από σαράντα χρόνια. Μιας κοπέλας που είχε αγοράσει μόνη της την καταδίκη της, πακέτο το πακέτο, στο κοντινότερο μίνι μάρκετ. Ή στο φαρμακείο του Καστλ Ροκ, όπου μπορούσες ν' αγοράσεις τσιγάρα στο ταμείο δίπλα στην είσοδο. Αν χρειαζόσουν φάρμακα, έπρεπε να πας ως το πίσω μέρος του μαγαζιού.
-----------------------------------------------------------
Μιλούσε με την υπομονή ενός πραγματικού πιστού. Ή ενός παράφρονα. Ίσως ουσιαστικά να μην υπάρχει διαφορά.
-----------------------------------------------------------
Η χειραψία του σίγουρα δεν έμοιαζε σε τίποτα με το χαιρετισμό ψόφιου ψαριού των μουσικών.
-----------------------------------------------------------
"Αυτό το κόστος έχει η αλήθεια, Τζέιμι. Κάνεις τους ανθρώπους καχύποπτους."
-----------------------------------------------------------
Ο καρκίνος είναι το πίτμπουλ των ασθενειών.
-----------------------------------------------------------
"Το τσιγάρο", είπε η Άστριντ μ' εκείνη τη βραχνή φωνή της καλιακούδας. "Τι βλακώδης τρόπος ν' αυτοκτονήσεις. Κι εγώ ήξερα, πράγμα που τον κάνει ακόμα βλακωδέστερο. Όλοι ξέρουν. Και ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο απ' όλα; Ότι ακόμα τα θέλω."
-----------------------------------------------------------
Στα χρόνια μου ως ναρκομανής, είχα εξελιχθεί σε φτασμένο ψεύτη, και η λυπηρή αλήθεια είναι ότι, άπαξ και αποκτηθεί, αυτού του είδους η δεξιότητα δε σ' εγκαταλείπει ποτέ.
-----------------------------------------------------------
[...] σε ό,τι αφορά την οικονομία χρόνου, τίποτα δε συγκρίνεται με το να ταξιδεύεις δυτικά μ' ένα αεριωθούμενο.
-----------------------------------------------------------
Έτσι, ξέρετε, κλείνουμε το μάτι στην ίδια μας την καταδίκη -αγνοώντας τη φωνή που μας εκλιπαρεί να σταματήσουμε. Να σταματήσουμε όσο υπάρχει ακόμα καιρός.
-----------------------------------------------------------
Πιστεύω ότι η ευγνωμοσύνη για τη ζωή, ανεξαρτήτως αιτίας, υποδεικνύει ότι κάποιος έχει καταφέρει να κρατηθεί στον πυρήνα της εχεφροσύνης του.
-----------------------------------------------------------
Η περιέργεια είναι τρομερό πράγμα, αλλά είναι ανθρώπινη.

Τόσο πολύ ανθρώπινη.
-----------------------------------------------------------
Η πολλή γνώση κάνει κακό στον άνθρωπο.
-----------------------------------------------------------
Ο κόσμος λέει ότι όπου υπάρχει ζωή υπάρχει ελπίδα, κι ενώ δε διαφωνώ μ' αυτό, πιστεύω επίσης και το αντίστροφο.

Υπάρχει ελπίδα, άρα ζω.

Stephen King, Αναβίωση, μετάφραση Έφης Τσιρώνη, εκδόσεις Bell

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Ένα αντίο στον Τζίμη Πανούση (1954-2018)

Όταν πρωτοάκουσα τραγούδι του, δεν ήξερα καν ποιος είναι ο Τζίμης Πανούσης. Τραγουδούσε για μυαλά στα κάγγελα και για τα μπούτια κάποιας Μαρίας, αλλά πολλά από τα υπόλοιπα λόγια δεν καταλάβαινα καν τι λέγανε. Θυμάμαι να ακούμε το "Κάγκελα Παντού" από το ραδιόφωνο στο σπίτι των ξαδερφιών μου, του Λεωνίδα και της Αγγελικής, και να το εντάσσουμε σε μια από τις αυτοσχέδιες "εκπομπές" μας, του Ράδιο Χέσε Μέσα.

Έπειτα τον θυμάμαι να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές, κάνοντας τον Νίκο Χατζηνικολάου να πέφτει κάτω από τα γέλια και τον Μανώλη Καψή να κοκκινίζει από αμηχανία και ντροπή. Τον θυμάμαι, επίσης, να διαιρεί το πανελλήνιο, στην κόντρα του με τον Γιώργο Νταλάρα.

Θυμάμαι να ακούω λογιών λογιών ιστορίες και αφηγήσεις από όσα έκανε στις ζωντανές εμφανίσεις του, και να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο από τα γέλια, στη μοναδική φορά που τον είδα κι εγώ εν δράσει.

Θυμάμαι το CD του ΠΟΠ+ΡΟΚ με τα καλύτερά του, από το οποίο τον έμαθα, τον αντιλήφθηκα ως μεγάλο και τον αγάπησα.

Θυμάμαι, τέλος, να παίζω το "Είμαι Γυφτάκι" στα πρώτα μου live το 2013, με τον τρόπο που το έμαθα από τον Φοίβο Δεληβοριά. Και την κόρη μου να με ρωτάει "τι είναι καριόλα;", όταν το πρόβαρα στο σπίτι.

Τζιμάκο, σε ευχαριστώ για το παρακάτω. Και για όλα.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Μουσική ανασκόπηση του 2017

Τελικά είναι χρήσιμες οι λίστες με "τα καλύτερα" ή είναι του διαβόλου; Κι άραγε, πόσους δίσκους πρέπει να προτείνει κανείς; 10, 20, 30, 50 ή μήπως μόνο έναν; Κι αλήθεια, μήπως, παρά την φαινομενική ελευθερία που προσφέρει το Διαδίκτυο, οι μεγάλες εταιρείες έχουν βρει και πάλι τους τρόπους ώστε να επιβάλλουν τις δικές τους προτάσεις; Και, τέλος, μήπως ο κόσμος έχει χάσει κάπως το ενδιαφέρον του για τις λίστες, λόγω και της πληθώρας που του προσφέρονται κάθε φορά;

Είναι ενδιαφέροντα κάποια από τα παραπάνω ερωτήματα, κάποια άλλα υπάρχουν απλώς για να κάνουν κάποιοι το κομμάτι τους. Για μένα, έχει πάντα το ενδιαφέρον της η διαδικασία του να θυμηθώ τι άκουσα μέσα στη χρονιά και να κάνω ένα ξεδιάλεγμα. Όχι από τη θέση του πεφωτισμένου ινστρούχτορα, αλλά με τη διάθεση του συνειδητού ακροατή που θέλει να μοιράζεται (και να συζητά σε ένα κάποιο επίπεδο) όσα ανακαλύπτει. Όπως κάθε χρόνο, η σύνταξη των παρακάτω λιστών μού προκάλεσε έναν ευχάριστο πονοκέφαλο.

Ξεκινώντας από τα ελληνικά άλμπουμ, δυσκολεύτηκα να βρω τι θα έβαζα στην κορυφή, και κατέφυγα τελικά στον δίσκο εκείνον που με άρπαξε με τη μία. Τα τελικά αποτελέσματα της ψηφοφορίας του Avopolis υπάρχουν εδώ, ενώ τα αντίστοιχα του Mix Grill θα τα βρείτε εδώ.

1. Freaktown - A Victim Of Society
2. 2 - Costinho
3. Η Ζωή Σε 11 Ποιήματα Του Γιώργου Βέη - Μανώλης Γαλιάτσος
4. Northern Lights - Γιάννης Κασσέτας
5. Έτοιμοι Δύο - The Boy
6. Canticles Of The Holy Scythe - Lüüp
7. Paradise - Ορφέας Περίδης
8. 7 Ελεγείες Και Σάτιρες Για Φωνή Και Πιάνο - Σταύρος Ξαρχάκος
9. Στην Άλλη Όχθη - Αποστόλης Αρμάγος
10. Zivo - Τρίο Τεκκέ & Dave De Rose
11. Amerika - Δημήτρης Μυστακίδης
12. Euphoria - Σοφία Σαρρή
13. Eleven Dragons - Acrimonious
14. A Subtler Kind Of Light - Locust Leaves
15. Χαμένη Διαδρομή - Κώστας Λειβαδάς & Υπνοβάτες

Για τη διεθνή δισκογραφία, το #1 προέκυψε εύκολα και γενικότερα η σύνταξη της 30άδας ήταν πιο απλή, λόγω και των περισσότερων θέσεων. Εδώ η συγκεντρωτική λίστα της ψηφοφορίας του Avopolis, εδώ τα κορυφαία για το Mix Grill.

1. I Tell A Fly - Benjamin Clementine
2. MASSEDUCTION - St. Vincent
3. Run The Jewels 3 - Run The Jewels
4. Big Fish Theory - Vince Staples
5. Dust - Laurel Halo
6. Modern Kosmology - Jane Weaver
7. Lust For Life - Lana Del Rey
8. American Dream - LCD Soundsystem
9. Relatives In Descent - Protomartyr
10. No Shape - Perfume Genius
11. The Order Of Time - Valerie June
12. Thrice Woven - Wolves In The Throne Room
13. Carry Fire - Robert Plant
14. A Shadow In Time - William Basinski
15. The Assassination Of Julius Caesar - Ulver
16. The Far Field - Future Islands
17. Unfold - The Necks
18. Raft - Mike Cooper
19. 50 Songs Memoir - The Magnetic Fields
20. In Spades - The Afghan Whigs
21. Peasant - Richard Dawson
22. Mogoya - Oumou Sangaré
23. Planetarium - Sufjan Stevens/Nico Muhly/Bryce Dessner/James McAlister
24. Far From Over - Vijay Iyer Sextet
25. Melodrama - Lorde
26. Mental Illness - Aimee Mann
27. Hiss Spun - Chelsea Wolfe
28. Sleep Well Beast - The National
29. DAMN. - Kendrick Lamar
30. Everything Now - Arcade Fire

Καλή χρονιά!

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Η Ζαχαρούλα Κληματσάκη στη Ρότα

Δελτίο τύπου

Ζαχαρούλα Κληματσάκη

Live στη Ρότα

Δευτέρα  18  Δεκεμβρίου, 21:00

Η Ζαχαρούλα Κληματσάκη επιστρέφει στην αγαπημένη αυλή των Εξαρχείων, στη Ρότα, για ένα  ατμοσφαιρικό  ακουστικό  live. Σε γιορτινό  κλίμα, θα μας ταξιδέψει σε κόσμους μακρινούς και  παραμυθένιους, με μελωδίες σπουδαίων συνθετών (L.Cohen, Αττίκ, Σ.Ξαρχάκος, Μ.Χατζιδάκις κ.ά.) αλλά και με τραγούδια από την προσωπική της δισκογραφία. Σε φιλική συμμετοχή-έκπληξη θα εμφανιστούν μαζί της τρεις νέοι ταλαντούχοι τραγουδοποιοί  (Μ. Μπεθάνη, Π. Κουμάντος, Π. Τσίρος) για να παρουσιάσουν κάποια από τα τραγούδια τους. Στο πιάνο τη συνοδεύει ο Αλέξης Στενάκης.

Η Ζαχαρούλα Κληματσάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά της Κρήτης. Έχει σπουδάσει υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Βεάκη και έχει συνεργαστεί με πολύ αξιόλογους σκηνοθέτες (Α. Βασίλιεφ, Β. Νικολαίδης, Η. Καρελλάς κ.ά.) σε σημαντικούς χώρους (Μικρό και Μεγάλο Θέατρο Επιδαύρου, Ηρώδειο, Μέγαρο Μουσικής κ.α.). Έχει σπουδάσει πιάνο και σαξόφωνο ενώ έχει παρακολουθήσει μαθήματα φωνητικής κλασικού και σύγχρονου τραγουδιού με καταξιωμένους δασκάλους (Έ. Πασπαλά, Τ. Μασσίνο, Π. Δήμα). Έχει παρουσιάσει δικές της μουσικές παραστάσεις σε διάφορους χώρους της Αθήνας (Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, Τριανόν, Σφίγγα, Passport Art, Ίλιον Plus κλπ.). Η πρώτη της δισκογραφική δουλειά σε μουσική Σ. Πρατίλα, στίχους Ν. Φραγκιουδάκη και ενορχήστρωση Π. Περυσινάκη κυκλοφόρησε μέσα από την Antelma Music του Σ. Δρογώση, ενώ πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τη Final Touch του Μ. Καρατζά  η επανεκτέλεση που έκανε στο "Καινούριο Το Αγοράκι Μου" του  Απόστολου Καλδάρα. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει τον νέο της δίσκο με τραγούδια που έχει γράψει η ίδια, σε μουσική παραγωγή του Νίκου Αγγλούπα.

Πιάνο: Αλέξης Στενάκης
Special guests: Μαρία Μπεθάνη, Παύλος Κουμάντος, Πάνος Τσίρος

Μουσική Σκηνή Ρότα
Σόλωνος 124 (Πολυχώρος Άγκυρα), Εξάρχεια
Ώρα Έναρξης: 21.00
Είσοδος: 6,00 ευρώ

Οι... "300" ηρωικοί αναγνώστες